■ Durf jij over de rand?
Het moment dat je aan de rand staat, vastgeklikt aan een touw, met onder je tientallen meters leegte en achter je een stem die zegt: “Ga maar.”
Alles in je lijf wil zich vastklampen. Je hart bonst, je handen zweten. Je weet dat teruggaan geen optie is, maar vooruitgaan vraagt dat je een grens overgaat waarvan je dacht dat je die nooit zou durven.
Ik heb vaak op zulke randen gestaan. Letterlijk, zoals op deze foto, maar ook figuurlijk in mijn leven.
Elke keer weer moest ik voelen hoe angst door mijn lijf gierde, hoe pijnlijke herinneringen of onzekerheden zich aandienden. En toch… elke keer dat ik durfde, kwam ik sterker beneden aan.
Het gaat niet om stoer doen of angst wegduwen.
Het gaat erom dat je leert vertrouwen dat je meer kunt dragen dan je denkt.
Dat pijn er mag zijn, dat angst je niets hoeft te laten stoppen. Juist dáár, in dat stukje discomfort, ontstaat groei.
In mijn praktijk zie ik mensen die precies op diezelfde rand staan. Niet altijd met een klimtuig en een afgrond, maar wel in hun leven, in hun keuzes, in hun gezondheid.
Ze voelen dat er iets moet veranderen, maar het vraagt moed om dat eerste stapje over de rand te zetten.
En precies dáár begint het verschil. Want wie durft angst te voelen, wie durft pijn aan te kijken, ontdekt dat erachter een vrijheid ligt die alles waard is.
■ Mijn vraag aan jou: waar sta jij nu aan de rand? En durf jij het touw te pakken?